Plattdeutsche GedichteAuf Münsterländer Platt Von: Otto Pötter
|
|
Homepage Wadelheim |
MV Pressebericht über Otto Pötter
Otto Pötter - "Sprachpapst" für
das Münsterländer Platt
Rheine.
Bastian Sick, der humorvolle „Sprachpapst“ der Nation, hat im
Münsterland ein Pendant - Otto Pötter.
![]() Was „Zwiebelfisch-Kolumnist“ und Buchautor Sick (Der Dativ ist dem Genitiv sein Tod) für das Hochdeutsche ist, ist der Rheiner Pötter fürs Münsterländer Platt. Mit Humor und feiner Feder führt der MV-Kolumnist vorbei an mundartlichen Sprachfallen, deckt Fehlerquellen auf, ohne gleich den Zeigerfinger zu heben und mit Liebe zum Detail weiht Pötter Freunde der Mundart in die Feinheiten der plattdeutschen Schriftsprache ein. Denn auch hier gilt ein Regelwerk. Wer denkt, im Plattdeutschen gelte etwa der Grundsatz, dass erlaubt sei, was gefällt, muss sich eines besseren belehren lassen. Pötter, ein Feingeist mit Fleiß, hat bereits sein nächstes Werk in der „Pipeline“. „Bömskes und Bömmelkes“ lautet der Arbeitstitel, erscheinen soll es im Herbst 2012. Und im Vorspann dieses Buches räumt er - in gewohnt heiterem Ton - mit der Mär auf, dass es für die plattdeutsche Schriftsprache kein Regelwerk gebe. Zum Beispiel mit dem Begriff Döönken, der für die heiteren Erzählungen und zeitlosen Dichtungen im Münsterländer Platt steht. Manche Autoren schreiben schlicht Dönken, andere blähen es auf mit einem „h“ und schreiben Döhnken. Beides ist falsch, weiß Pötter - und macht aus der Sache mit dem „Döönken“ gleich ein sprachwissenschaftliches und höchst interessantes Döönken. Pass es up! De „Duma“, dat is ja bekanntlich dat russische Parlament. Un, so es auk in anner Parlamenten, doot se sick dao berao`n; se maaket sick „Gedanken“ üm wat. Duma, dat hett denn auk sovull es „Gedanke“. . . In ähnlichen Formen findet sich das Wort seit je her bei den slawischen Völkern. Es ist weithin bekannt im ganzen Osten, so auch in der Ukraine, Tschechien und Polen. 1854 hat der Sprachforscher Linde nachgewiesen, dass dieses Wort auf die indogermanische Wortwurzel „dhon“ zurückgeht, wo - so meint er - auch das plattdeutsche Döönken seinen Ursprung hat. Es heißt nämlich nichts anderes als „das Tun“ (dat Doon = Döönken). Andere Forscher sagen, dass damit gar auch „der Ton“ zusammenhängt, der ja bekanntlich mehr noch ausdrückt, als nur „Klang“. Wir brauchen da nur an „den guten Ton“ zu denken, womit alles andere als Musik gemeint ist, sondern (und da ist es schon wieder) unser gegenseitiger Umgang miteinander, also unser „Tun“. „Interessant“, sagt Pötter. Schaue man genauer hin, finde sich bei all der plattdeutschen Schreiberei „Döhnken“ mal mit „h“, mal als „Döhneken“, mit „h“ und mit „e“ und einfach auch als Döönken. „Das wäre dann korrekt, denn einzig ´dat Doon` ist die Wortwurzel. Darum passt auch kein ´h` beim Döönken. Es schreibt ja auch niemand ´thun` mit ´h`.“ Und auch mit dem Wesen des Döönkes beschäftigt sich Pötter in dem Text: Ebenso wie das Plattdeutsche keine Gartenzwergfolklore sei, sei das Döönken kein platter Witz. „`N richtig schön Döönken is ne kuorte Geschichte up Platt“, sagt Pötter. Die Pötter-Fans müssen sich indes noch gedulden. Das neue Werk erscheint erst im Herbst 2012. Macht nichts: „´N guet Döönken kanns ruhig mehrmaols liäsen“, sagt der MV-Kolumnist und verweist mit schelmischem Lachen auf seinen aktuellen Bestseller „Notizen von Fietsen und Miezen“. Quelle: mv-online.de Video von herein.tv über Otto Pötter
. So is se, de WestfalenartOtto
Pötter, Rheine
As wenn sick Hiärwst un Frohjaohr paart,
so is se, de Westfalenart.
Maol blöss de Wind, maol schuurt et natt,
maol lacht de Sönn up Tratt un Patt.
Nich graut Buhai met Trömmelkes,
nich Bömmskes orre Bömmelkes,
wat tellt, dat is dat rechte Waort,
nich to lang un nich to kuort.
Hier treck nich eener di ne Schnuut.
Se küert daoför hier reinheruut.
Lutt männig Waort auk groff män doch,
up Platt klingt truulick so wat noch.
Mit Aaperie kömms hier nich wiet.
Wat auk nich tellt, is Spiet un Striet.
Eens aower geiht schön Ton in Ton:
Bedächtig weg dat Rechte doon.
Man mäck nich graut Buhai üm nix,
doch feihlt es wat, bis holpen fix.
Hatt is de Griff, män week dat Hiärt,
de Art is sicher nich verkehrt.
Hier geiht et up dat grööne Land,
met Luune alltiets Hand in
Hand.
Drüm treck de Pläät ick hier nich kruus,
weil:
Giäne bin ick hier tohuus!
Denn so is de Westfalenart,
as wenn sick Hiärwst un Fröhjaohr paart.
Dat moss so nemmen, es et is,
dann geiht et guet di, ganz gewiss...
Moss di nich ärgern
Von Otto Pötter
Moss di nich ärgern, dat hät kienen Wert.
Moss di bloß wünnern, wat all’s so passeert.
Immer moss denken: De Lüe bünd nich klook.
Dao kann ick bloß lachen, dat is mi genoog.
Moss di nich ärgern, simmleer nich harüm.
Et bliff nich dat ganze Liäben bloß schlimm...
Et ännert sick all’s – nao Schnee wiärd’ wier gröön.
Moss di nich ärgern, dat Liäben is schön!
Kiek up dat Guede
Von Otto Pötter
Denk nich
üöwer’t Denken nao,
süss wiärd dat
Liäben di to schwuor.
Dann kümms dao
licht ant Wanken.
Denn dat
Denken der Gedanken
is
gedankenlosset Denken.
Drüm moss di
anners lenken!
Statt swatte
Simmelanterie,
dreih et üm un
kiek upt Nie’.
Et giff auk
Guedet noch, wat luert.
Dao kiek män
hen, dann geiht di’t guet.
Munter bliewen
Von Otto Pötter
Ach, laot den Kopp doch nich so
hangen.
Weeß denn nix Rechtes antofangen?
Nu treck nich glieks auk noch ne
Schnuut.
Gaoh leiwer es maol schön haruut!
Daobi laot di nu nich glieks
driewen,
man soll doch bloß lück munter bliewen.
Daoför moss aower auk wat
doon;
genoog för so wat giff ’t jä schon.
Schön is ’n Kaffee in’ Café,
orre ’n Tee in’ Altstadtcarré?
Auk upt Perdken hauch es drup,
muntert dat Hiärtken guet wier up.
Un för de Gesundheit radel Rad,
schwemm, maak Gymnastik orre süss
so wat.
Doch auk de Kunst will pfleget
sien,
drüm gaoh es uut, so richtig fien!
Pousseer auk
mopsfideel es wier,
dat hölt de
Glückhormon in Stüer.
Schütt di ’n
Löchten uut de Aogen,
kanns giäne
dat maol öfters waogen.
Et muntert
vull up, drüm freu di doch mehr.
Küer schön use
Platt, auk dat helpet sehr!
Nen Döönken
mäck munter, auck wenn et es schuert...
Giff Acht up
dat Guede, dann geiht et di guet.
Wat is blooß los in use Welt Von
Otto Pötter
Wat is bloß los in use Welt,
wo Fröndlickkeit so weinig tellt?
’n guedet Waort is doch nich schwuor,
waorüm bloß is et dann so raor?
Wat is bloß los in use Welt,
wat kiekt de
Lüe so kruus verstellt?
Sie wi doch nett, jawoll, dat geiht!
Wi erntet dat, wat sömms wi saiht...
De klooke Muusekatt
Von Otto Pötter
De Muusekatt van’ Schultenhook,
de is nu all gar mehr äs klook!
Is se vör Slaop auk stief es Blie,
kümp erst noch wat an Fillsofie.
Dann sitt se
an de Riägentönn
un kiek nao
all de Stiärnkes hen.
Un is slecht
Wiär un nix to kieken,
so lött se
dann de Wulken strieken;
knipp
sachteweg de Aogen to
un is auk so
för sick ganz froh.
Söwwst dann is
se heel derbi weg –
un lustert,
wat de Wind wuohl sägg...
Oft alleen
Von Otto Pötter
Dat Öller
treck di nich bloß runner,
dat Öller
steck auk voller Wunner.
Man draff sick
bloß nich hangen laoten
un guet wat
doon, män dat mit Maoten.
Noch schinnt
dat Liäben schön un prall.
Man tellt dat
Öller nich äs Tall.
Doch eenes Dages is ’t
sowiet,
dann wiärd et för wat
anners Tiet...
Et wiärd so langsam ’n
Mallör,
so es ’t maol wör, so geiht’
nich mehr.
Wi fraoget üm so manch
Gefallen
un willt män doch nich
lästig fallen.
Wi willt den Kopp nich
hangen laoten,
willt denken guet un auk
guet praoten.
De Welt, se is jä noch
wuohl schön,
wör man nich bloß so oft
alleen.
He kümp ganz sacht, de
aolle Dag;
et wiärd nich biätter, ach,
ach ach...
Man merkt, dat man nich
all’s mehr kann
un lött an sick nich all’s
mehr ran.
Man kümp nich ruut, nich
van de Been
un sitt harüm, is oft
alleen.
Man is bedrüöwt un
simmeleert:
Wat noch wuohl alles so
passeert?
Üm us wiärd ’t ruhiger nu
män doch –
debi sien will wi giäne
noch.
So eenfach is dat aower
nich,
wenn man alleen is un all’s
schwigg.
Auk krigg man all’s nich
recht mehr mit.
Man sägg sick sömms nu oft:
„So ’n Schitt.“
De Düörn’s, se bliewet
öfters to;
jüst dat mäck us nu auk
nich froh.
Längst bünd de Kinner uut
’n Huus.
Besöök is rar, rar auk so
’n Gruß.
De leiw man häff, se sind
män wiet –
nich eener häff mehr
richtig Tiet.
Worüöwer sall man sick noch
freu’n?
Nu sitt man gar in’
Altenheim.
Doch häff mehr Kraft äs
all’s Gesöör,
jüst hier dat Guede, wat
maol wör...
Puppi-Püppken
Von Otto Pötter
Ach,
Puppi-Püppken, komm doch trügge –
un maak mi
bitte doch wier flügge.
Denn allto oft
bin ’k luunenföhlig.
Un Angst un
Bange mäck mi nöelig.
Puppi-Püppken,
ja, du feihls mi;
denn met mi,
ick weet, du freis di.
Ick nemm so
giän di noch in’ Arm,
noch immer
werd mien Hiärt dann warm.
Puppi-Püppken, kuemm upt Laken
un laot di van mi Eiha maaken.
Statt butt un
groff harümtoringen,
laot’ waigen
us un draimend singen.
Puppi-Püppken,
gleiw et mi,
ick bin so
giän noch Kind bi di.
Du liggs mi
heelmaol oft in’ Sinn –
erst recht nu,
wu ick aolt all bin.
Drüm,
Puppi-Püppken, maak mi frie,
lach un dreih
un danz mit mi.
Maak jung mien
Hiärt un froh mien’ Sinn,
ja, wies mi,
dat ick Kind noch bin...
Staoh ick an mien
Fensterken
Nach dem alten
Spinnstubenlied:
Steh ich vor mei’m
Fensterlein
Von Otto Pötter
Staoh ick an mien Fensterken,
kiek in de wiede Welt ick hen.
Bekieken möch ick den so giän,
de nu wiet weg is in de Fern.
Vör Jaohr’n verspröök he mi de Eh’,
dann naihd’ he uut, mit graut Juchhee.
Göng mit ’n anner Wief dedör.
Un ick bleef grienend ächtenvör.
Mien Hiärtken schwigg, bis up ’n Dag,
weil ick em noch immer mag.
Mien Sinn för em steiht ganz up du...
Erst in de Graffkuhl’ finn ick Ruh.
Wiss mi nich noch eenmaol seihn?
Ick laup för di un doo mi
dreihn.
Spring üöwer Stock un Steen un Paohl –
so seih wi us villicht noch maol.
Wiss du mi aower nich mehr seihn,
dött mi dat ganz un gar nich freu’n.
Deep in mien Hiärt giff dat nen Stich.
Dann maaket
guet – vergett mi nich.
Et werd wier gröön
Von Otto Pötter
April, April, de mäck wat he will.
Maol weiht et wild, maol is et
still.
Maol lacht de Sönn all wat deher,
maol krieg wi, natt wier, luusig Wiär.
Dann driff de Wind äs wilden Mann
noch sienen Frönd, den Nordwind an.
Doch lacht glieks drup de Sönn em uut –
un he dreiht aff, ohn graut Geluut.
Auk wenn de Winter noch wuohl will,
sien Kraft is weg: April, April!
Em kann nu nix mehr graut gelingen,
denn alle Knopsen willt nu springen.
De Tiet, an Sunnenschien so arm,
se is vörbi, et wiärd wier warm.
Un Meerske, Buern, samt Kind un Möhn,
se roopt vergnögt: „Nu wiärd ’t wier gröön!“
De Vüögelkes bünd auk wier hier
un singt upt Nie’e immer wier,
ohn Notenblatt so wunnerschön:
„De Lenz is dao, wat schön, dat Gröön!“
Helau
Von Otto Pötter
Et is maol wier so wiet.
Uut männig Hööke schniet
auk hier in use Mönsterland,
bunt Narrenvolk, uut Rand un Band.
Käppken up, kuort’ Röcksken an –
un glieks wiärd wehrig Jan un Mann.
Bunt angetrocken, ohne Schüü,
springt se harüm, de daoren Lüe.
Se doot met « Prosit » munter drinken
un met « Helau » gar lustig winken.
Dao meint nu gar de aolle Öhm:
„Meinee, wu is dat Liäben schön!“
Maote
haollen
Von Otto Pötter
De Fastentiet met Magerquark
mäck nich bloß schlank, se mäck auk stark.
Van Ballast geiht dao guet wat quiet –
Kopp, Hiärt un Siäl wiärd frie un wiet.
Et is weet Gott nich to verkennen,
de Fastentiet „sehr gut“ to nennen.
Nich so drock bi’n Grog
Von
Otto Pötter
De erste Grog mäck mollig warm.
De twedde giff all wat an Charme;
de deerde rüümt den Kopp lück up,
de veerde legg upt Hiärt sick drup.
De fiefte Grog lött all’s di waogen,
de sesste nu, verdreiht de Aogen.
Auk Singerie driff uut ’n Mund –
un döt bedenklick Leedkes kund.
De siemmte Grog, de nemmt de Stimm;
de achte
dann..., de weiht di üm...
Met Verstand eenen drinken
Von
Otto Pötter
Bi
’t Drinken haoll guet klaoren Kopp.
Drüm hett et wanner denn auk: Stopp.
Een
so ’n Schnäpsken is to weinig,
nen
Dutz daogieggen gar nich dainig.
Drüm laot di guet hier nu män rao’n:
Du
moss bi’t Drinken piel noch staohn.
Man
sall wuohl drinken, män nich suupen;
liekuut noch gaohn, doch nich lahm kruupen.
Denn üm nich duune hentosinken,
moss met Verstand di eenen drinken.
Un
laot di Tiet, auk wenn ’t wat duert,
dann schmeck ’e auk – un dött di guet.
Prösterken!
Wenn bloß dat Sündigen
nich wör
Von Otto Pötter
Man steiht heel quer daovör.
Ach, wenn doch bloß dat Sündigen nich wör!
Jüst nu an warme Sommerdage
quiält de Sünde us es Plage.
De Natur driff sick wier Bahn,
un dao haoll es immer kieggenan.
Deep gaoht de Blicke ant Gemööt,
un de Blömkes ruuket sööt.
Auk de Spiellmannszug, he musiziert –
un de Vüögelkes, se tiriliert.
Ja, söwwst de lütke Lüning (Spatz)
wünnert sick in’ Gaorn bi Büning:
„Mario un noch einmale,
wat geiht de Welt doch up un daale!“
Nu ja, wat wiss dao graut auk maaken,
he sitt män up ’n Püttenstaaken...
Tjä, up un daale, hen un her,
un dat bi all dat schöne Wiär –
wenn de Sünd doch bloß nich wör.
Un dat auk noch upt Schützenfeste,
för männig Düörp in’ Jaohr dat Beste;
met wunnerbare Polonaisen
un hüüpenvulle, graute Thresen.
Wo Jung un Aolt in’ Liektratt trecket –
un stramme Kerls met Deerns sick necket.
Hier! Kiek mi an,
du leiwe Mann!
He woll in eens dr wuohl met dör –
wenn bloß dat Sündigen doch nich wör.
Glieks sitt de Sünd em wier in’ Nacken
un krigg den armen Kerl to packen.
Doch giff et bi düsse Geschichte
för us – Gott Dank – jä noch de Bichte!
Män guet, dat wi könnt immer wier dat bichten,
up dat wi willt nich giän verzichten.
Drüm: Staoh nich rüm,
danz, lach un frie’,
de schöne Tiet is gau vörbi.
Prost – Mahlzeit
Von Otto Pötter
Moses wör nen Wundermann.
He kloppt an’ Berg – un Waater rann.
Doch grötter Wunner noch gifft hier:
Man kloppt ant Fatt – un ruut rinnt... Bier!
So hüng in
Pinten Hoot an Hoot
einst in der guten alten Zeit.
Un alle süngen frohgemoot:
Ein Prosit der Gemütlichkeit!
Upt Hüüsken
göng man gar galant,
dao konn man
liäsen, allbekannt:
Wer hoch im
Bogen nicht mehr kann,
der trete
ruhig hier näher ran!
Et wüss hier all de Aolle Fritz:
’n guet Glas Beer, samt Korn met Stritz
un nette Lüe daobi an’ Disk,
dat mäck de Luune mehr äs risk (richtet auf).
Giff’t lecker
auk noch wat to mümmeln,
lött lecker
sick auk eenen kümmeln.
Lecht breng
dat in ’n griesen Dag!
’n armen Kerl,
de dat nich mag.
Laot’ us maol wier
schön tesammen fier’n
Von Otto Pötter
Fröher wör’n wi noch
bineene,
harren tesammen guet Tiet.
Nu liäwt – wiet weg – wi alleene,
laupt dör de Welt, ganz wiet.
Laot’ us maol wier schön tesammen fier’n,
alle bineen, Jan un Mann.
Laot’ us schön munter tesammen küer’n,
dat mott so sien, dann un wann!
Fröher dao konn ’n
wi noch lachen
üöwer so ’n Gnesepinn.
Dao leiten wi et noch krachen,
keeken nich kruus glieks drin.
Laot’ us maol wier schön tesammen fier’n,
alle bineen, Jan un Mann.
Laot’ us schön munter tesammen küer’n,
dat mott so sien, dann un wann!
Fröher konn us nix
erschüttern,
wi keeken frisk
liekuut.
Laot us doch weiniger knüttern,
dann süht’ auk
anners uut.
Laot’ us maol wier schön tesammen fier’n,
alle bineen, Jan un Mann.
Laot’ us schön munter tesammen küer’n,
dat mott so sien, dann un wann!
Fröher, dao namm’n
wi all’s lichter,
harren vull weiniger
Striet.
Nu seih wi alles
lück schlichter,
för Spass feihlt us de Tiet.
Laot’ us maol wier schön tesammen fier’n,
alle bineen, Jan un Mann.
Laot’ us schön munter tesammen küer’n,
dat mott so sien, dann un wann!
Fröher, dao häw wi
us schwuoren,
dat us nix trennen
kann.
Drüm häff wi us nich verluoren –
un fiert so dann un wann.
Laot’ us maol wier schön tesammen fier’n,
alle bineen, Jan un Mann.
Laot’ us schön munter tesammen küer’n,
dat mott so sien, dann un wann!
Vatertag
Von Otto Pötter
Ostern is män
jüst vörbi,
dao is nu
Hiemmelfahrt all wier.
Wi häbet
düssen Dag gar frie –
un Mannslüe maaket sick ne Fier.
De Papas
spannt de Kutsken an,
üm met Gesang
sick sömms to ehr’n.
„Ein dreimal
Hoch dem lieben Mann!“
Well will iähr
dat auk wuohl verweh’rn?
Doch bünd de
mehrsten gar nich Vater –
un fiert dao
doch män flietig mit.
Drüm is dat
mehrste auk Gequater,
bi all dat
Beer un all den Sprit.
Dao geiht de
rechte Sinn bi weg.
De Faa’n,
licht is he denn auk rietten.
Denn wat de
Dag us wüerklick sägg,
well will dat
üöwerhaupt noch wietten...?
Et
is ’n Siägen
so ’n schön Rad
Von Otto Pötter
De Dokters
säggt, et is ’n Siägen,
so vull es ’t
geiht, wat dran to doon,
sick buuten
flietig to bewiägen –
Gesundheit wör
daoför de Lohn.
Dat kostet mi
kien Haupen Geld,
dao kann ick
noch sovull spazieren.
Bloß, wat
villicht ’n bettken tellt,
dat is mien
leiwe Pedalieren.
Froh fiets ick
för mi hen, ganz still,
staoh nimmer
nich in’ Stau –
un tank daobi,
sovull ick will,
gesunde Luft
för lau.
In kiene
Klemme steck ick,
ick doo
vergnögt wat mi jüst passt.
Auk met dat
Parken häb ick
gar nix nich
wat an Last.
An Ümsicht
aower draff ’t nich feihlen!
Denn kümp es
Rüer off Katte quer,
mott man – auk
ohne Brill – guet peilen;
man draff dr
jä nich üöwerher...
Nu bünd jüst
Miezen, generell,
för Mannlsüe,
dat is klar,
bi den
Verkehr, glieks up de Stell,
ne graute
Sicherheitsgefahr.
Denn dat
männlick’ Aogenpaar
kick forts in
Richtung Miezerie.
Dann wackelt
dao nu ganz un gar
de Lenkung –
un schon is ’t vörbi.
Doch kläfft es
maol ’n Rüer lück wild,
so mott us
Mannslüe dat nich stör’n.
Ick trett
dann, wat dat Tüüg so hölt,
üm wiet em uut
’n Weg to föhr’n.
Mott ick daobi
auk manchs wuohl puußen,
so döt mi dat
an sick noch stählen.
’n anner maol
laot ick ’t dann suusen,
ick alleen
kann dat jä wählen.
Söwwst wenn
ick gar to Foot es laupe,
giff mi de
Fietse guet noch Stütz.
Un wenn ick es
maol wat inkaupe,
is ’t Körfken
mi daobi ganz nütz.
Wat sall ick
graut hier mehr noch säggen?
Is usereens
auk es schachmatt,
so giff ’t
doch nix to üöwerleggen:
Et is ’n
Siägen, so ’n schön Rad!
Tankwart
Von Otto Pötter
De Mester
spröök to sien’ Gesellen:
„Natz, ick
mott di wat vertellen.
Ick föhl ’t
genau, et is sowiet,
us röpp nu de moderne Tiet.
Statt an Piärd
un Kutsk to hämmern,
doot wi us nu
üm Autos kümmern.
Äs
fachgerechte Tankstation,
winkt auk us
nu ne Million.
Natz, treck di
üm un maak up nie,
hier is ’n Overall för di.
Küer fröndlick
Hauchdüütsk, fraog auk fien:
„Schön
vollgetankt mit Gasolin?“
Denn nix
bleibt wie es einmal war;
du bis äs
Tankwart nu ‚ein Star’.
Gar äs Domptör,
dem Sprit sei Dank,
packs du nu
Tigers in den Tank.
Du mäcks äs
Tankwart Fuhrlüe froh,
drüm küer iähr auk glieks guet wat to.
Drüm, Natz,,
mit Schwung galant män ran.
Du bis nu ‚ein gefragter Mann’!“
Siehste – siehste
Von Otto Pötter
To ’n Buer kam es ’n Ehepaar,
dat keek baff up de Höhnerschar.
De Buer, heel maaß (stolz), verkläörde iähr,
wat dao met Hahn un Hohn sö wör.
De Frau stönn stumm verdutzt debi –
so ’n Höhnerliäben wör iähr nie.
De Hahn konn guet dr wat an doon,
he sprüng all wier dao up ’n Hohn!
De Frau, se wör nu maol nich stur,
de fröög denn auk dao glieks den Buer,
wu oft so... Hahn up Henne lag?
Worup de Buer ganz drüüge sagg:
„De tellt gar nich, so ’n gueden Hahn,
de döt alltiets, wat he so kann.“
Worup de Frau iähr Männken küsste
un munter mennde: „Männken, siehste!“
Doch wat nu möök daorup de Mann?
Auk he fröög ratz den Buer sodann:
„Wu lött sick dat äs Mann verstaohn?
Lött de Hahn et denn so gaohn...
män immer met de glieke Henne?
Un dat so quasi ohne Enne?“
„Oh nein!!“
reip dao de Buer,
„du Clown!
Stets nemmt he sick ’n anner Hohn!“
Worup de Mann dat Frauchen küsste –
un munter mennde: „Siehste, siehste!“
Mann im besten Alter
Von Otto Pötter
Ja, dat künstlicke Gebiss,
is män doch ’n Hindernis.
Haore wasset uut de Ohr’n
un de Geruchssinn geiht verluor’n.
De Ächtern, fröher prall un rund,
he föllt nu in dör Muskelschwund.
Un buoben up dat griese Köppken,
löpp uut de Niäs so männig Dröppken.
Dat Profil wiärd langsam kläglich,
man nemmt to – nu baolle täglich.
Un auk dao drunner, unner’n Nabel,
is dat nich mehr so ganz passabel...
Un doch... An Krücken frögg de aolle Jan
nu up Hauchdüütsk gar noch dann:
„Män nich so bange, schaut mich an,
Ich bin noch ein agiler Mann!“
Ja: Wenn „Mann“ im besten Alter ist,
„Mann“ dann sehr schnell, sehr viel vergisst.
„Mann“ sieht nur Glanz im Paradies
und nicht den Alltag – auch mal fies.
Wie Eva einst verlangte viel,
so auch die Susi, sehr agil.
Das macht dann auch nicht immer Spaß
dem Alten, mit dem Ischias.
Und die Moral von der Geschicht:
Tu lieber erst was gegen Gicht.
Und dann, dann leb und liebe so,
dass „Mann“ da bleibt
gesund und froh!
Wer dann mit achtzig gern noch lebt
und gerne auch noch einen hebt,
der kann und darf auch dankbar sein
und seines Lebens sich erfreun.
De fromme plattdüütske Bittgesang
Von Otto Pötter
De Bidde lutt immer:
... Bewahre us, oh Herr!
Vör suure Bömmskes un fusselige Bömmelkes...
Vör ’n jung Wief, dat glieks laupen geiht...
Vör stumpe Fraulüe un scharpe Protokolle...
Vör Omnipotenz un Imponenz...
Vör wahne Wollen, aower lahme Bollen...
Vör ’n aollen Kerl, de wier frie’en will...
Vör’n jungen Kerl, de nich frie’en will...
Vör bollerige Querköppe un giftige Gaffeltangen...
Vör lierige Knippen un spinndulle Hippen...
Vör aolle Kabrachen (Ruine) un nierieke Drachen...
Vör Klagen un freche Blagen...
Vör arme Kerkenmüüse un graute Klingelbüüls...
Vör Schwiellen ant Gatt un Haore up de Tiähn...
Vör Hagelkörn an ’e Aogen un Liekdüörn an’e Fööte…
Vör pestige Sweetfööt un lästige Iesbeen...
Vör smächtige Rippen in arme Krippen...
Vör Lüe, de nich schwiegen könnt...
Vör Gepangel tüsken Düör un Angel...
Vör ’n allto hatten un vör ’n allto flotten Affgang...
Oh Herr, häb Inseihn un Erbaamen –
Amen.
Halali un Waidmanns Heil
Von Otto Pötter
De Jägersmann geiht up de Pirsch,
weil he heel grell is up ’n Hirsch;
röpp „Waidmanns Heil” un „Halali“,
dann kömmt de graute Ballerie.
De Hirsch män denkt daobi, ganz geck,
nu werd et Tiet, ick laup gau weg.
He warnt de annern auk: „Giewwt acht!
Maakt, dat ji futt kömmt, et is Jagd!“
So söch dat Wild met List un Tücke,
sick wietaff nu ne sich’re Lücke.
Un denkt: „Se häbt se wuohl nich alle,
wi laupt iähr doch nich in de Falle!“
De Jägersamnn, he schüttt un knallt,
doch schinnt lück lüerig em de Wald.
De Hirsch kick em van ächten an –
un lacht: „Oh, du verrückte Mann;
de heele düere Munition,
se brengt di nix an Provision.“
De Jägersmann mäck: Piff, Paff, Puff!
Doch all sien Scheiten is män Bluff.
De Böllerie geiht heel in ’n Wind.
Et schinnt, de Jägersmann wör blind.
Dann giff he up.
Se is vörbi,
de ach so schöne Jägerie! Aobend an’ See
Von Otto Pötter
Still un blenkern ligg de See
in de warme Aobendsünn.
An ’t anner
Ufer steiht ’n Reh.
Still kick et
hauch, so üm sick rüm.
Off et mi süht
an miene Stelle,
achter
Röhricht an den Weiher?
Üm mi stigg jüst ne Libelle;
se dreiht aff,
hen to den Reiher.
De kick nich
rechts un kick nich links,
de kick bloß
stump, egaol up’t Waater.
Dat is mit em
villicht ’n Dings,
’n Erpel mäck
auk all Gesnaater.
Stief steiht
de Reiher, ganz alleen,
as harr he
sömms sick dao vergiätten.
Doch kick he dao, up Stelzenbeen,
gedüllig nao
sien Aobendiätten.
Dat Waater
aower, spieggelblank,
süht uut, as
gaff ’t nich eene Barbe.
Klook sind de
Fiske, Gott sei Dank,
auk wenn de
Reiher denkt: Ick darbe...
Daoför singt
nu de Gaitling hall
sien schönste
Aobendliedken.
De Sönne sackt
lück deeper all;
egaol, ick
gönn mi noch ’n Tietken.
Von Otto Pötter
Still, sachte an un lück sinnig.
Nich so luut, daoför aower stimmig.
Heel deep uut’ Hiärt
klingt nix verkehrt...
Ja se sind schön,
düsse sinnigen Tön.
Se röhrt us an
un doot guet Jan un Mann.
Maaket licht un beschwingt,
dat de Siäl in us singt.
Sing doch mit, summ ganz sacht eenfach mit:
Hmm, hmm, hmm, hmm...
Still, laot et buuten män
huulen.
Un de Trampels laot
roopen un muulen.
All dat vergeiht,
wenn’t binnen blaiht...
Ja se sind schön,
düsse sinnigen Tön.
Se röhrt us an
un doot guet Jan un Mann.
Maaket licht un beschwingt,
dat de Siäl in us singt.
Sing doch mit, summ ganz sacht eenfach mit:
Hmm, hmm, hmm, hmm...
Still, laot nao binnen mehr Ruhe;
guet verwahrt es ’n Schatz in de Truhe.
Dann bis gar sehr,
sehr guet tofriär...
Ja se sind schön,
düsse sinnigen Tön.
Se röhrt us an
un doot guet Jan un Mann.
Maaket licht un beschwingt,
dat de Siäl in us singt.
Sing doch mit, summ ganz sacht eenfach mit:
Hmm, hmm, hmm, hmm...
Still, in de Aog sick es kieken.
Daobi auk
maol ’n Aoge tokniepen.
Ganz still sick guet sien,
mäck licht un fien...
Ja se sind schön,
düsse sinnigen Tön.
Se röhrt us an
un doot guet Jan un Mann.
Maaket licht un beschwingt,
dat de Siäl in us singt.
Sing doch mit, summ ganz sacht eenfach mit:
Hmm, hmm, hmm, hmm...
Alleene met ’n schönet Book
Von Otto Pötter
Faken küer wi so daoher,
dat versteiht kien Mensch nich mehr.
De Kopp denkt sick Gott weet wat uut
un mäck üm nix ’n graut Geluut.
Du simmeleers un denks: Wat nu?
Met so wat kuemm ick nich up Du.
Un lutt et noch so klook, apatt,
de Kopp de suuset di bi dat.
Wu schön daogieggen is et dann,
wenn man in Ruh sick setten kann –
alleene met ’n schönet Book.
Dat mäck tofriär un nich bloß klook.
Dann häff dat Hiärtken auk es wat –
un dat erst recht met use Platt!
Denn wat dao steiht, dat döt di guet,
wenn auk dat Liäsen länger duert.
Drüm nemm di Tiet, nich Schwupdiwup –
daoför gaoht Hiärt un Siäl wiet up.
Et mäck di froh, wat ick di sägg,
drüm legg dat Bööksken nich glieks weg.
Ja, sitts du erst es guet daobi,
so mäck dat Book glieks mehr uut di.
Villicht kümp di dann gar in ’n Sinn:
Düt
Book, et is för mi ’n Gewinn!
Rollmops
Von Otto Pötter
So ’n Rollmops
is ’n spassig Dier,
dao krigg man
regelrecht up Gier.
Drüm order di
män glieks ne Fuhre,
denn lustig
mäck nich bloß dat Suure.
„Im Fisch
steckt Vielfalt“, sägg man ja.
Un dat is
längst nich Tralala.
Erst recht nen
Rollmops, gleiw mi dat,
mäck munter
di, statt schlapp un matt.
Dao bliffs
ganz Mann bi, dör un dör;
so spart man
sick manch dumm Mallör.
Drüm laot de
Rollmöpskes di munden,
du kanns de
bloß män bi gesunden.
Dat Rechte doon
Von Otto Pötter
Met heelmaol wahne Sturmgebruus
kömmt Taohbast Hiärwst maol wier mit Macht.
Egaol, et is nu schön in’ Huus,
dat warme Füerken knistert sacht.
Man mott nu bloß dat Rechte doon,
so es int Schapp luert rüm de Frau.
Söch se den warmen Rock nu schon,
maak ick den ersten Grog mi gau.
Rüüsig Wiär
Von Otto Pötter
Bi so windig,
nattkaolt Wiär,
rüüsket et oft
hen un her.
Man krigg debi
nich selten Hörne’.
Nix päss, nich
ächten nich, nich vörne.
Wi krieget,
wat wi gar nich bruuket:
De Niäse löpp – de Fööte ruuket!
Doch richtig
wör ’t, mit etwas Glück:
De Fööte
laupt, de Niäse rück.
Bruukt Waater
buuten auk de Planten,
so män doch
nich use Quanten.
In
Gummistiewwel müött’ se ran –
un
gottserbärmlick ruukt se dann.
Tjä, sind de
Fööte auk wuohl drüüge,
so früss us
doch, met windig Züge.
Glieks fängt
dat Prussen dann all an;
de Niäse löpp,
wat se so kann.
So rüüsig Wiär
is oft ’n Hohn.
Un doch lött
sick dao nix an doon.
De Niäse löpp, de Fööte ruuket –
et is män nix, wat wi guet bruuket.
Sturmgebruus
Von Otto Pötter
Sturmgebruus
baselt de
Nacht ümt Huus.
Wat ’n Raosen,
Klappern un Huulen.
Verkruopen
häbt sick gar de Uhlen.
Un, es unner
Rieser (Reisig) still ligg de Pedde,
häb ick mi
verkruopen in mien Bedde.
An leiwsten
reip ick nao buuten hen: Stopp!
Doch treck ick
mi bange de Deck üöwer ’n Kopp.
Denn dao döt
he wier wild an de Düören buusen,
de Sturm met
sien wahne Huulen un Suusen.
Un ick biät
binaut (ängstlich) ne Fürbitt’ daobi.
Wann bloß is
dat Unnerwiär endlicks vörbi?
De Düör steiht immer för di
up
Von Otto Pötter
Nu geihs haruut uut’ Öllernhuus,
wat wör de Tiet mit di doch fien.
Wi winkt us to, de Abschiedsgruß
dött sähr, doch mott dat so män sien.
Geiht dennoch maol bi di wat scheef,
dann weeß’, dao is Verlaot hier drup,
tohuus hät jedereen di leew –
de Düör steiht immer för di up.
Prosit Niejaohr
Von Otto Pötter
Et is us giebben allemal,
dat wi wiärd öller, Dag för Dag.
Doch is för us düt Schickesal
noch lange nich ’n Schicksalsschlag.
Us Mensken Los, dat is de Tiet;
se löpp met us dör use Liäben.
Se is nich dichte bi, nich wiet,
wi mött daomet sogar noch stiärben.
Se lött us nimmer nich in’ Stich –
un renn wi auk, so heel van Sinnen.
Off et us dull mäck, orre nich,
de Tiet, wi könnt iähr nich entrinnen.
Doch guet liäben, Dag un Stund,
dat is, wat alltiets wi wuohl könnt.
Dann dött de Tiet us daobi kund:
Wiet mehr äs Tiet is us noch gönnt...
De Tiet, se is all wat gediegen,
doch mäck se nich dat Liäben schwuor.
Drüm laot wi us nich unnerkriegen –
un wünsket us:
Prosit
Niejaohr!
Eenmaol is et sowiet
Von Otto Pötter
Well denket dao all giäne an,
auk wi sind dran, met Jan un Mann.
So, es van’ Baom dat Blatt föllt daal,
so geiht us dat hier alle maol.
För alle kümp de lesste Schritt –
eener nemmt den annern mit.
Dat use Liäben endlick is,
ja, dat is sicher, ganz gewiss.
Nich eener hier in use Runde
kennt Jaohr off Dag, orre de Stunde.
Un doch is et eenmaol sowiet –
för mi un di is et dann Tiet.
Auk för us is eenmaol Schluss.
Eenmaol grient se auk üm us.
Eenmaol brennt dat ew’ge Lämpken
auk för us up Kösters Kämpken.
Un wat dann? – Well dat män wüss...
Et schinnt us doch wat ungewiss.
Orre döt de Daut et klären –
un nemp us met in Hiemmelssphären?
Hier kieket wi män „unvollkommen“,
de „rechte Sicht“ is us noch nommen.
„Dann aber“ kenn wi ’t ganz un gar!
So mäck de Bibel us dat klar (1. Kor 13, 9 - 12).
Well daovan nix nich wietten will,
de sie bi dat män leiwer still.
Wat he auk up de Riege krigg –
biätter is dat sicher nich.
Un quiäl wi us auk noch so sehr,
bloß well dr glöff, vertruut up mehr.
Gott Dank singt se in männig Lieder:
Ächter ’n Horizont geiht ’t wieder...
|